|
Gołębie
miejskie
to na pół zdziczałe dawne gołębie domowe. Po ucieczce z gołębników zaczęły
żyć i rozmnażać się „na własny rachunek” – czyli poza kontrolą człowieka.
Wszystkie rasy współczesnych gołębi wywodzą się od jednej – gołębia skalnego
(Columba livia). Różnie obecnie wyglądające rasy gołębi powstały w
wyniku selekcji hodowlanej, a następnie niekontrolowanych krzyżówek.
Charakterystyczne dla gołębia są: niewielka głowa, raczej krótki dziób,
krótka szyja, silnie umięśniona pierś oraz ciemny i szeroki ogon. Specyficzną
formą obrony gołębia przed napastnikami (drapieżnikami) jest pozbycie się
części piór – wypadają bardzo łatwo, a efektem ataku drapieżnika jest jedynie
pysk lub dziób pełen gołębich piór. Gołębie są znane z bardzo regularnego
trybu życia: nocują zawsze w tych samych miejscach, rano lecą po jedzenie i
wodę, najgorętszą część dnia spędzają w swoich ulubionych miejscach, późnym
popołudniem znowu szukają pokarmu, aby wieczorem ponownie powrócić do swych
„sypialni”. Gołębie są mocno uzależnione od człowieka, który – świadomie bądź
nie – dostarcza im pożywienia oraz dogodnych miejsc, gdzie mogą odpoczywać,
nocować i zakładać gniazda. Z pożywienia najbardziej lubią ziarna zbóż i
nasiona, chętnie zjadają również rzodkiewkę i sałatę, pąki kwiatów oraz
niekiedy liście innych roślin.
DŹWIĘKI
WYDAWANE PRZEZ GOŁĘBIE
Jednak obecność gołębi ma
pewne bardzo negatywne aspekty. Poza samym zjadaniem i uszkadzaniem produktów
żywnościowych przez ptaki nie wolno zapominać, że ich odchody i pióra
stanowią doskonałą wylęgarnie licznych owadów, roztoczy, a także grzybów i
bakterii. Wiele z nich często w różny sposób atakuje ludzi i zwierzęta
domowe, może też być źródłem wielu groźnych chorób
bezpośrednio lub pośrednio poprzez skażenie żywności. Już same tylko nie
uprzątnięte pióra ptaków pozostawione w zamkniętych pomieszczeniach
(magazynach itp.) mogą zostać z dużym powodzeniem wykorzystane przez różne
gryzonie do budowy swych siedlisk. Z kolei fragmenty porzuconych lub
uszkodzonych gniazd ptaków oraz nagromadzone duże ilości ich odchodów mogą
zatykać studzienki, kanały burzowe i rury spustowe. Odchody gołębi w
oczywisty sposób szpecą budynki i przyśpieszają ich niszczenie, co ujemnie
rzutuje na prestiż ich właścicieli i administratorów. Ponadto naraża ich na
niepotrzebne koszta dodatkowych remontów. Gołębie w pobliżu miejsc swego
przebywania intensywnie brudzą powierzchnię chodników i podwórek, co
niejednokrotnie powoduje konieczność zatrudnienia dodatkowych osób do ich
częstszego sprzątania.
Istnieje wiele różnych
metod zapobiegania tym negatywnym wpływom ptaków na środowisko miejskie.
Najskuteczniejsze z nich to te, które uniemożliwiają bądź chociaż utrudniają
ptakom dostęp do pokarmu i wody, oraz te, które uczynią nieatrakcyjnymi dla
ptaków znane im, zaciszne miejsca do zakładania gniazd, odpoczynku i
nocowania. Pamiętajmy jednak o tym, że niepełne wykonanie zabiegów
zabezpieczających spowoduje jedynie przeniesienie się ptaków w inne,
pobliskie miejsce. Ważne też jest, aby zabezpieczenie przed ptakami było
wykonane właściwie miało trwały charakter, to znaczy aby samo nie wymagało
remontu lub wymiany po upływie zaledwie kilku miesięcy. Polecamy zatem
zastosowanie systemu ochrony „STOP-PTAK”, który spełnia te wszystkie warunki,
w nieznacznym zaledwie stopniu modyfikując strukturę i ozdoby
architektoniczne budynku, wymagając przy tym minimum konserwacji polegającej
na usuwaniu zawieszonych na kolcach liści i gałązek. Oprócz ochrony
samego budynku, warto pomyśleć też o wydrenowaniu jego wilgotnych okolic w
celu ograniczenia występowania miejsc z wodą stojącą (kałuże itp.)
Natomiast za bardzo
naganne i godne najwyższego potępienia należy uznać wszelkie próby sztucznego
obniżenia liczebności gołębi i innych ptaków poprzez ich zabijanie –
strzelanie z broni pneumatycznej lub innej, rozsypywanie zatrutego ziarna,
czy „odstraszanie” za pomocą zawieszenia martwych ptaków. Takie działania są
nie do przyjęcia przede wszystkim z powodów etycznych, ale również mogą one
przyczynić się do wtórnego skażenie środowiska przez rozkładające się w wielu
miejscach ptasie zwłoki. Osłabione i wycieńczone przez truciznę ptaki mogą
stać się łatwym łupem bezpańskich kotów i psów, które następnie mogą ulec
dalszemu zatruciu lub zarażeniu jedną z groźnych chorób. Nie do przyjęcia
jest też usuwanie gniazd z jajami lub pisklętami za pomocą silnego strumienia
wody pod ciśnieniem – ta barbarzyńska i zupełnie nieskuteczna metoda jest
stosowana w niektórych miejscowościach Polski. Gniazda, jeżeli jest to
naprawdę konieczne, należy usuwać
jedynie w trakcie ich budowy, zanim zdążą pojawić się w nich jajka (należy
pamiętać o gumowych rękawicach!)
Ciekawe
linki do stron o ptakach:
Katalog ptaków
"PTASZKI"
|
